FIÖM 'MALÈ

(Fiume malato)

DIALETTO

E' mi fiöm l'è 'malè:
int la spònda,
tra i sfilàzz dla canèza,
e' scatàra
una s-ciöma invalnèda
cmè la bèva
d'un chèn arabiè;
l'ha int la pènza
aqua intòrbda
ch'la pôrta a marèna
una tànica ad plàstica vècia,
di baràtul ad làta ruznìda.
Un bambòzz culôr 'd chèrna,
mutilé d'una gàmba,
e' vèn zö a bràzzi 'vérti,
cun j öçç spavantè:
l'avrà fôrsi paura
dla carcàssa sfurmèda
d'un gàtt
ch'u i dà drìa
e u l'ha bèla ciapè.
Int un gôrgh d'aqua nìra
un cavédan biènchlùs
l'è 'rvanzè a pènza 'd ciôra.

ITALIANO

Il mio fiume è malato:
nella sponda,
tra gli steli delle canne,
scatarra
una schiuma avvelenata
come la bava
di un cane con la rabbia;
ha nella pancia
acqua torbida
che porta al mare
una tanica di plastica vecchia,
dei barattoli di latta arrugginita.
Un bamboccio color carne,
mutilato di una gamba,
viene giù a braccia aperte,
con gli occhi spaventati:
avrà forse paura
della carcassa sformata
di un gatto
che lo insegue
è l' ha ormai raggiunto.
In un gorgo di acqua nera
un cavedano biancolucente
è rimasto a pancia in sù.

<< Precedente
Successiva >>