Note: La riproduzione dei file audio non è supportata per Internet Explorer 8 e versioni precedenti.
U s' sfaséva la néva a la curèna,
l'aqua la ciacarèva zö me fòss,
l'arvéva za una quèlca rundanèna
e l'aligrìa a m'la sintìva adòss.
Avdéva, tra la màcia dla rubèna,
al svulazzèdi cùrti de pèttròss
e int l'aria frèsca e cièra dla matèna
la margarìta la s'tinzéva d'ròss.
U m'avnìva una vöja a lé par lé
ad racöj tra la séva int l'abazèn
un pö d'nèva pulìda da magnè:
la éra frèdda ch'la m'giazzéva al mèn,
mo la éra acsé bòna che t'chè vdé,
specialmènt a smulghèla cun e vèn!
Si scioglieva la neve allo scirocco,
l'acqua chiacchierava giù per il fosso,
arrivava già qualche rondine
e l' allegria me la sentivo addosso.
Vedevo tra la macchia di robinia,
gli svolazzi brevi del pettirosso
e nell' aria fresca e chiara del mattino
la margherita si tingeva di rosso.
Mi veniva una voglia lì per lì
di raccogliere tra la siepe esposta a nord
un po' di neve pulita da mangiare:
era fredda che ghiacciava le mani,
ma era così buona da non dirsi,
specialmente a inzupparla con il vino!