(mezzogiorno)
Znéstri, léscar e pzéccri
gréda rössa, tèra nìra,
tèra sôda, bruséda da e sôl;
lusérti, cavalèti,
béssi lônghi ch'al stréssa
tra l'crépi dla tèra
int e côr ad mèzzdé.
Un sôl che spàca la tèsta;
dö pìgri
ch'al slèrga la böcca,
ch'al ciàpa tött l'aria
ch'u j è.
Una zghéla
la chènta daprèssa,
dalông par i grépp,
dagli èltri a gli arspônd
e al fa 'na gran vérgna!
U n'tìra un fìl d'aria,
u n's'mov una fôja:
e pè
che tött quènt la campàgna
la röggia:
"A j ho séda!".
Ginestre, sàlsole ed ìnule
argilla rossa, terra nera,
terra incolta, bruciata dal sole;
lucertole, cavallette,
biscie lunghe che strisciano
tra le screpolature della terra
nel cuore di mezzogiorno.
Un sole che spacca la testa;
due pecore
che allargano la bocca,
che prendono tutta l' aria
che c'è.
Una cicala
canta vicino,
in lontananza per i greppi,
delle altre rispondono
e fanno una gran lagna!
Non tira un filo d'aria,
non si muove una foglia:
sembra
che tutta la campagna
urli:
"Ho sete!".