(la mia strada )
La mi strèda
ad tèra batùda
la cmanzìpja in pianùra
tra e' vérd dla campàgna,
al piènti fiurìdi
e i zardèn:
zìl serèn,
aria frèsca,
ciacarèdi int i föss
d'àqua cièra...
Va avènti, burdèll,
cun la chèra int e'côr:
la è bèla la vìta
s'la è pìna d'amôr!
Pôc a pôc
la mi strèda
la tàca a rapè,
tra al sìvì di spèn,
tra i grëpp
e i scalèn
dla muntàgna:
un sförz ogni pàss,
una gòzzla ad sudôr
ogni sàss...
Va avènti, sgrazjì,
nù t'farmè:
la è dura la vita,
u t'töcca luttè!
La mia l'è una strèda
purètta,
la n'arìva a la vètta,
la s'pérd ogni tènt,
scanzlèda da l'aqua e da e'vènt;
e mé disperè
a la zìrch ogni dè,
a n'avrébb
ch'la cmanzèss a calè.
Ormai u s'è fàtt nòta,
e' zìl u s'inscùra,
e tött 't una bòta
u m'ciàpa paùra:
paùra ad calè,
ad ruzzlé fina in fònd,
a lazö
dù che fnéss e mi mònd!
Va avènti, pôr vèçç,
ta t'chìn rassegnè:
La vita la j ha e' sù distén,
prèma o dòpa a murém!
La mia strada
di terra battuta
inizia in pianura
tra il verde della campagna,
le piante fiorite
e i giardini:
cielo sereno,
aria fresca,
chiacchiericci nei fossi
di acqua chiara...
Va avanti ragazzo,
con la gioia nel cuore:
è bella la vita
se è piena d' amore!
Poco a poco
la mia strada
comincia a salire,
tra le siepi di spine,
fra i greppi
e gli scalini
della montagna:
uno sforzo ogni passo
una goccia di sudore
ogni sasso...
Va avanti, disgraziato,
non ti fermare:
è dura la vita,
ti tocca lottare!
La mia è una strada
poveretta,
non arriva alla vetta,
ogni tanto si perde,
cancellata dall'acqua e dal vento;
e io disperato
la cerco tutti i giorni,
non vorrei
che iniziasse a calare.
Ormai s'è fatta notte,
il cielo si oscura,
e improvvisamente
mi prende la paura:
paura di scendere,
di ruzzolare in fondo,
laggiù
dove finisce il mio mondo!
Va avanti, povero vecchio,
ti devi rassegnare:
La vita ha il suo destino
prima o dopo moriamo!