"....e quella cui il Savio bagna il fianco ...
Note: La riproduzione dei file audio non è supportata per Internet Explorer 8 e versioni precedenti.
E Sèvi e cala zö da la culèna,
cmè un nàstar d'séda u s'snôda int la valèda
e andànd in prìscia vérs a la marèna
e chènta a ogni paés la serenèda.
Bàgn e San Pìr u i töcca e la manzèna,
u i scrécca l'òçç ad cùrsa e via d'vulèda,
a Sèrsna u la saluta cun la mèna,
pù e travérsa Marchè cmè una s-ciuptèda.
Mo apèna ch'u s'afàzza a la pianùra,
ecco Cesèna che la l'sta d'astè
e u s'métt andè pianìn, sènza primùra:
la è tènta bèla che l'ha sméss d'cantè;
e da un bès a e Pònt Vèçç, un a la Mùra
e pö e suspìra cmè un innamurè.
Il Savio scende giù dalla collina,
come un nastro di seta si snoda nella valle
e andando in fretta verso il mare
canta ad ogni paese la serenata.
Bagno e San Piero li tocca sinistra,
strizza loro l' occhio di corsa e via di volata,
Sarsina la saluta con la mano,
poi attraversa Mercato come una schioppettata.
Ma appena si affaccia alla pianura,
ecco Cesena che lo sta ad aspettare
e si mette ad andare piano, senza premura:
è tanto bella che ha smesso di cantare;
dà un bacio al Ponte Vecchio, uno alla Mura
e poi sospira come un'innamorato.