CAVEJA RUMAGNOLA

Note: La riproduzione dei file audio non è supportata per Internet Explorer 8 e versioni precedenti.

DIALETTO

Fôrta, robösta e t ötta lavurèda,
a t'amìr incantè, bèla cavéja,
cun agli anèli ch'sòna a scampanèda,
t'cìrta l'embléma, orgòj d'una faméja:

bandìra d'una zènta cuntadèna,
tamprèda dal fadìghi e da e sudôr,
unèsta cumè e sòn d'una campèna,
dùra ad caràtar e sincéra ad côr!

Te t'arcurdèva i véçç ch'i s'n'éra andè
sötta la tèra alzìra de campsènt
véra testimuniénza d'un passè
ch'l'éra cunférma e guìda de présent.

Té t'cìrta la sperènza d'una ràzza
che in té la s'arcnuséva e la luttèva;
t'cìrta i suspìr e i sögn d'una ragàzza,
t'cìrta la fôrza ad quìj chi lavurèva.

E com una bandìra banadètta,
tra al dö béss-ci marmèni scnadèdi,
t'spichìva bèla prôpi sö a la vètta
e t'sunèva al tu anèli inarzantèdi.

T'acumpagnèva e pass de pôvar biôjch
ch'l'arvultèva la tèra cun la gméra,
ch'u s's-ciantèva la schìna sôjch par sôjch
da la matèna prèst fìna a la séra.

E quànte t'cmanzipjìva a sunè int l'èra,
l'arzdôra la s'fazzèva a la finèstra,
pö la curìva in prìscia a la caldèra,
prònta par buté zö la su minèstra.

A la nòta, tachèda a una culöna,
t'smitìva finalmènt ad scampanzè
e t'prutizìva cumè una madòna
la zènta ch'la s'avéva d'arpunsè.

Adèss, ch'a sàm int l'éra de mutôr,
t'é finì nènca té la tu campàgna,
però a t'sintàm ancôra ad dèntra e côr
e a t'avàm fàtt e sémbul dla Rumàgna.

ITALIANO

Forte, robusta e tutta lavorata,
ti ammiro incantato, bella cavéja,
con gli anelli che suonano a scampanio,
eri l' emblema, orgoglio di una famiglia:

bandiera di una stirpe contadina,
temprata dalle fatiche e dal sudore,
onesta come il suono di una campana,
dura di carattere e sincera di cuore!

Tu ricordavi i vecchi che se ne sono andati
sotto la terra leggera del cimitero:
vera testimonianza di un passato
ch'era conferma e guida del presente.

Tu eri la speranza di una razza
che in te si riconosceva e lottava;
eri i sospiri e i sogni di una ragazza,
eri la forza di quelli che lavoravano.

E come una bandiera benedetta,
tra i due bovini maremmani bianchi,
spiccavi bella proprio su alla vetta
e suonavi i tuoi anelli argentati.

Accompagnavi il passo del povero bifolco
che rivoltava la terra col vomere,
che si schiantava la schiena solco per solco
dalla mattina presto fino alla sera.

E quando cominciavi a suonare sull'aia,
la reggitrice s' affacciava alla finestra,
poi correva in fretta alla caldaia,
pronta per buttar giù la minestra.

Alla notte, attaccata ad una colonna,
cessavi finalmente di scampanellare
e proteggevi come una madonna
la gente che si doveva riposare.

Adesso che siamo nell'era del motore,
hai finito anche tu la tua campagna,
però ti sentiamo ancora dentro al cuore
e ti abbiamo fatto il simbolo della romagna.

<< Precedente
Successiva >>